تبلیغات
مذهبی - کویتی پور
چهارشنبه 15 آبان 1387

کویتی پور

   نوشته شده توسط: سید محمد اسحاق حسینی    

شیعه امام حسین

شیعه باید آبها را گل كند
خط سوم را به خون كامل كند
خط سوم خط سرخ اولیاست
كربلا بارزترین منظور ماست
شیعه یعنی تشنه جام بلا
شیعگی یعنی قیام كربلا
شیعه یعنی بازتاب آسمان
بر سر نی جلوه ی رنگین كمان
از لب نی بشنوم صوت تو را
صوت « انی لا اری الموت» تو را
شیعه یعنی امتزاج ناز و نور
شیعه یعنی رأس خونین در تنور
شیعه یعنی هفت وادی اضطراب
شیعه یعنی تشنگی در شط آب

                                       (آغاسی)



نبرد حسین
*******************************
مــكــان ،كـربــلا دشـت ِخون وبـلا ** زمان، بعد مرگ حسن ثانی مصطفی
هــدف، جــنــگ بـا پور خیرالنــسا** حســیـن مــرد حـق زاده ی مــرتـضـی
مــقـــابــل،یـــزید مظهر جهل وكین** هــمــان مــرد بــد طــیــنتِ ضـدِ دیـن
گــروه حــســین كــمتــراز صد نـفر** زآن ســـوی خـــیـــل زبـــونــانِ شــر
در این سوی خــط لشـكـــران خــدا ** درآن ســـوی دونـــانِ از حـــق جــدا
پــســر هــای ام الـبـنـیـن و عـلـــی ** نــــمــــودنــــد خــود را فـــدای ولــی
ز زیــنــب دو مــرد و یــل نــامــدار** بــر آورد ازخـــصــم جــنــگــی دمــار
سپس قاسم ابن الحســن شــد روان** بــه ســرعت بـه سـوی صف دشمنان
حــبــیــب و عــلی اكــبــرو عوسجه** نـــبــــردی دلـــیـــرانـــه و یــك تــنـه
نــمـــودنــد ودر خــون شناور شدند** ز بــهــر حــســیـن یار و یاور شد نـد
بــه ظهر دهـم از نــبـــرد حــســیــن** نــمــانــــده بــجـــز آه ســردِ حـسیــن
كــشــیـد از مــیـان تیغ وحمله نمود** ز گــیــتــی بــســاط زبــونـــــان زدود
زره، زهــد و تــقــوای بــی مـنـتـها** ســپـر، مــكــتــب و ســیره مـصـطفی
ســلاحــش ،كــــلام خـــدای عــلــی** دلــش گـــشـــتــه از نــور حق منجلی
بـهم ریخت شــیـرازه ی خـصــم دون** زخـــون ســـرش نــیــنــوا لالــه گـون
نــبــرد حـسین درس آزادگــی ســت** شهادت ســر آغــاز یــك زنــدگـی ست
برای حسیــن گریه كردن خطا سـت** لــقـب هــای مظلوم و بی كس جفاست
نــبــرد حسین جنگ مظلوم نـیـسـت** به میدان جسور است ومـغــموم نیست
چو حق با حسین بود بی كس نـبود** خـــدا یـــار او بــود گـــر كــس نــبـود
بــه تــاریــخ« جــاویــد» شـد راه او** شــهــامـــت، جـــوانــمــردی و جـاه او

                                             

بگذار تا بگریم

 بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران

کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران

هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد

داند که سخت باشد قطع امیدواران

با ساربان بگویید احوال آب چشمم

تا بر شتر نبندد محمل به روز باران

بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت

گریان چو در قیامت چشم گناهکاران

ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد

از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران

چندین که برشمردم از ماجرای عشقت

اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران

سعدی به روزگاران مهری نشسته در دل

بیرون نمی‌توان کرد الا به روزگاران

چندت کنم حکایت شرح این قدر کفایت

باقی نمی‌توان گفت الا به غمگساران